Gelelim öneminin gerçek yanına… “Bırak onu da başkaları söylesin.” Diyeceksiniz. Doğru, bir kişinin değerini başkaları daha iyi ölçer. Kendisi büyültür gözünde, yapamadıklarını, başaramadıklarını da olmuş bitmiş sanır. Küçülttüğü de olur, ulaşmak istediğine de ulaşamamıştır, bunu anlar da büsbütün sarsılır kendine güveni, ortaya koyabildiklerini de görmez olur, boşuna yaşamış sayar kendini. Bilirim bunu, gene de değerimi, önemimin gerçek yanını kendim söylemeye çalışacağım.
Başkalarının söyleyeceğinden, söyleyebileceğinden umudum yok da onun için. Bakıyorum benim için yazılanlara, övenler de oldu beni yerenler de. Daha da oluyor. Ama övenler de yerenler de belirtmesi gereken asıl yerler üzerinde durmuyor, kendileri de görmüyor onları. Yerenleri bırakalım şimdi, övenlerden yakınayım. Bir övme vardır bizde, birer erdem olduğuna inanılmış niteliklerin hepsini övülen kişide görmek. Yazdıklarını okumayacaksınız, yaptıklarını incelemeyeceksiniz, alacaksınız elinize kalemi, “üstat” diye, “dahi” diye döktüreceksiniz.
(Nurullah Ataç, Diyelim – Söz Arasında)
1. Bu parçadaki cümlelerin;
a. Başlıca kurucu ögelerini,
b. Cümle dışı ögelerini gösteriniz.
2. Söz konusu cümleleri;
a. Özne – yüklem uyumu,
b. Nesne – yüklem uyumu,
Tümleç – yüklem uyumu yönlerinden inceleyip değerlendiriniz
Yorumlarınızdan…